درس 22: پیامبر مهربان ”ظ“
صفحه ۱۰۵ تا ۱۰۹ کتاب درسی
پیامبر مهربانصفحه ۱۰۵ کتاب درسی
«یک شب در کوه، صدای فرشتهای را شنید که به او میگفت: «بخوان به نام پروردگارت.»»
«روزی که حضرت محمّد (ص) به پیامبری رسید، «روز مَبعَث» نام دارد. ما مسلمانان، این روز را جشن میگیریم.»
همین جمله — «بخوان به نام پروردگارت» — در صفحهی ۲۶، سرآغازِ بخش نشانهها نوشته شده بود. کتاب هشتاد صفحه بعد به آن برمیگردد، حالا که بچّه میتواند بخواندش.
«ظ»، سی و دومین نشانهصفحه ۱۰۵ کتاب درسی
«ظ» آخرین نشانهی کتاب است و چهارمین از خانوادهی صدای «ز». با نوشتن آن، نوارِ پایین صفحه کامل میشود: همهی الفبای فارسی.
کتاب آخرین نشانه را در درسی گذاشته که موضوعش «خواندن» است. این ترتیب اتّفاقی نیست.
سی و دو نشانه، کامل
با «ظ»، نوارِ پایینِ صفحه به آخر میرسد: تمامِ الفبای فارسی، از «آ» تا «ی»، بهعلاوهی صداهای کوتاه و تشدید و دو استثنا.
از این صفحه به بعد در کلّ دورهی ابتدایی هیچ نشانهی تازهای آموزش داده نمیشود. هر چه میآید، ترکیب است.
«ظ» کمکاربردترین حرفِ فارسی است و کتاب آن را آخر گذاشته — همانطور که «ژ» را نزدیک آخر.
دایرهای که بسته میشود
صفحهی ۲۶، سرآغازِ بخش نشانهها، یک جمله داشت: «بخوان به نام پروردگارت. قرآن کریم». آن روز بچّه نمیتوانست بخواندش.
درس ۲۲ همان جمله را در دلِ داستان برمیگرداند، حالا که همهی نشانههایش آموخته شده. کتاب با جملهای تمام میشود که با آن شروع شده بود.
همین جمله در کتاب قرآن اوّل هم هست — درس ۴، شعرِ «آرزوی من»، و لوحههای روخوانی که همان هفتهها کار میشوند.
برای خانه
الف) «روز مَبعَث» چه روزی است؟
پاسخ: روزی که حضرت محمّد (ص) به پیامبری رسید. متن همین را گفته است.
ب) مسلمانان این روز را چه میکنند؟
پاسخ: جشن میگیرند.
هر دو پاسخ در خودِ متن هست؛ این سادهترین نوع پرسش است و برای پایانِ سالِ اوّل درست همین لازم است.