بخش 1: نگارهها
نگارش پیش از نوشتن
بخش اوّل کتاب نگارش همزمان با نگارههای فارسی پیش میرود و مثل آنها هیچ نشانهای ندارد. کارِ این یازده صفحه سه چیز است: کامل کردنِ شکلهای ناتمام، رنگ زدن، و تمرینِ نگه داشتن مداد.
دستِ کودکِ ششساله هنوز برای نوشتن آماده نیست. خطّ بلند کشیدن، دور شکل گشتن و داخلش را رنگ زدن، همان عضلههایی را کار میاندازد که بعداً حرف مینویسند.
به همین دلیل کادرِ «کامل کن و رنگ بزن.» در این بخش از همه بیشتر تکرار میشود.
کتابی که با بچّه حرف میزند
گوشهی هر صفحهی نگارش یک حبابِ گفتوگو هست: «سلام!»، «آفرین!»، «خسته نباشی!»، «دستت درد نکند!»، «به روزت خیر!»، «خدا نگهدار!». اینها تزئین نیستند؛ همان عبارتهاییاند که بچّه باید یاد بگیرد بگوید.
در بخش اوّل، این عبارتها خودشان درساند: بچّه هنوز نمیتواند بخواندشان، ولی معلّم میخواند و کلاس تکرار میکند و بعد در موقعیت واقعی به کار میبَرد.
نگارش تنها کتابی است که ادبِ گفتاری را نه در یک درس، که در حاشیهی صد و سی صفحه آموزش میدهد.
کادرهای ثابت این بخش
- «بنویس.» — در بخش اوّل یعنی خط کشیدن و شکل کشیدن، نه نوشتنِ حرف.
- «کامل کن.» — نیمهی ناتمامِ یک شکل را تمام کن.
- «کامل کن و رنگ بزن.» — پرتکرارترین کادرِ این بخش.
هر سه کادر در بخشهای بعدی هم میمانند، ولی معنایشان عوض میشود: از این به بعد «بنویس» یعنی واقعاً بنویس.
چرا نگارش کتابِ جداست
خواندن و نوشتن دو مهارتِ متفاوتاند و با سرعتهای متفاوت رشد میکنند. بچّهای که «آب» را روان میخواند، ممکن است هنوز نتواند بنویسدش — و برعکسش تقریباً هیچوقت پیش نمیآید.
برای همین این دو در دو کتاب جدا آمدهاند و هر کدام ریتم خودش را دارد؛ ولی شمارهی درسها یکی است تا معلّم بداند کدام صفحه با کدام صفحه جفت است.
نگارش همیشه یک قدم عقبتر از فارسی است: هر نشانه اوّل خوانده میشود، بعد نوشته.